Wij vinden het heel leuk om in andere culturen te reizen en daar beroemde ‘sites’ te bekijken. Onze ervaring is dat de kinderen dat ook heel leuk vinden. De fantasie van kinderen maakt dat het al snel oude paleizen van prinsen zijn of oude huizen van God. Kinderen zijn bovendien heel flexibel en passen zich snel aan aan de manier van reizen en het wisselen van hotels. Ben je zelf relaxed dan zullen zij dat ook zijn. Hoe het gaat zal dus voor een groot deel van jezelf afhangen. En wat heel leuk is: in bijvoorbeeld Aziatische culturen zijn kinderen heel welkom en dus voel je je nooit ‘weggekeken’ in restaurants en dergelijke.

Wat is er dan minder leuk? Wij kwamen erachter dat reizen met een kruipende baby wel heel arbeidsintensief is. Kruipen kan niet en dat betekent tillen: in de rugdrager (dat gaat prima!) maar ook tijdens het eten (wat best lastig is). Kinderstoelen zijn er meestal niet! Dus het is makkelijker reizen met een iets ouder kindje, dat in ieder geval kan lopen (Senna ging met ons mee naar Cuba toen hij 1 jaar en een paar maanden was). Verder is het eten best lastig: veel kinderen zijn geen avontuurlijke eters en dus moet je moeite doen voldoende substantieel voedsel binnen te krijgen (plus vitaminepillen). Zo gaan wij vaak op zoek naar de plaatselijke ‘bakery’, op heel plaatsen op de wereld is er wel een verdwaalde Engelsman of Fransman die zo’n bakkerij is begonnen.

Ach ik realiseer me terdege dat reizen met een baby altijd arbeidsintensief is, want hoe gaat het met een baby op de camping (hhuh)?

We vlogen terug vanaf Denpasar, Bali via Bangkok naar Amsterdam. De 1e vlucht vertrok rond half 5, wat betekende dat we al om half 1 in de taxi zaten. De vlucht ging prima, behalve dan dat we in de 1e rij moesten zitten vanwege verplicht gebruik van een basinetje. Wij zitten liever niet op de 1e rij omdat daar de armleuningen niet omhoog kunnen. Dat beperkt de bewegingsruimte als de kinderen willen slapen. We gaven aan dat Fae niet meer in een basinetje past, maar nee het moest en zou. Eenmaal in het vliegtuig vertelde de stewardess dat Fae er inderdaad niet meer inpaste…. Tja.

Het was keten, tv kijken en spelletjes spelen op het schermpje in de stoel tot kwart over 8 ‘s avonds. Door het tijdsverschil was het echter pas kwart over 7 bij aankomst in Bangkok en onze volgende vlucht ging om half 12… Oei! Iedereen was al erg moe, en vooral Senna had het te kwaad.  Dit was niet zo’n beste overstap. We hebben niet veel gezien van het hypermoderne Bangkok international airport, behalve een hoek met comfortabele stoelen.

Rond 11 uur ‘s avonds konden we boarden (mensen met kinderen altijd eerst) en om half 12 viel iedereen gelukkig snel in slaap, zodat het resterende deel van de vlucht toch nog soepel verliep. Dit KLM toestel had geen schermpjes. Niet gemist omdat iedereen sliep. In Nederland stond oma Anneke ons op te wachten voor het laatste stukje per auto naar huis. Dat was fijn!

De eerste was zit inmiddels in de machine, alle koffers zijn al leeg en de kinderen liggen doodmoe op bed. Dat was Indonesie! Foto’s volgen later. De internetverbindingen in Indonesie waren niet snel. Ik heb me maar niet gewaagd aan uploaden.

Wij zitten inmiddels al enkele dagen in de badplaats Sanur in een leuk klein hotel Baliberg Villa. Elke dag vertrekken we na het ontbijt naar het strand. Leuk, er is van alles te zien, en toch niet te druk. Lekker rustige zee en goede eettentjes aan het strand. Elke dag eten we prawn. Heerlijk! Na de lunch terug voor het middagslaapje van Fae. Oliva en Senna liggen dan in het zwembad. Oliva leert snorkelen van Frank en is ‘s avonds helemaal uitgeput.

Hiervoor zaten we hotel Lumbung Damuh in Karangasum. Het is prachtig gelegen, direct aan zee. ‘s Nachts hoor je het bulderen van de zee die er met heftige golven tegen het strand slaat. In dit hotel ben je als het ware kind aan huis bij Tania (van oorsprong Nederlandse), haar man, kinderen en huisdieren. Je bewoont een traditionele Balinese ‘ bungalow’. De sfeer was prettig, alleen het was wel heel erg backpackers niveau (niet echt schoon bijvoorbeeld, een beetje verlopen in vergelijking met de foto’s op de website) en niet echt handig met kinderen. Ik kreeg bijna last van heimwee… Oliva en Senna vonden het heel avontuurlijk…! Vooral als je ‘s nachts naar de wc gaat en daar kikkers rond ziet springen. En heerlijk verstoppertje kan spelen in de tuin met de kinderen van Tania. Oliva en Senna weten zich al best een beetje verstaanbaar te maken in het engels.

Vandaag de laatste shopping gedaan: we hebben prachtige wajang poppen gekocht. Gisteren had ik mooie sieraden uitgezocht voor mijn verjaardag. Morgen vliegen we terug naar Nederland en is het tropische paradijs weer voorbij…  Oliva en Senna verlangen inmiddels erg naar huis!

In Amed kwamen we aan bij een eco-hotel aan het strand. Door de vulkaanuitbarsting van 1963 is de omgeving rotsachtig zwart en erg kaal. Weer een heel andere ervaring na groene rijstvelden en ‘ jungle’. De volgende dag waren Senna en ik vroeg wakker en hebben we om half 7 het binnenhalen van de vis (makreel) bekeken op het strand. De visoogst vond ik nogal mager voor een nacht vissen. Hard werken voor weinig. Het is duidelijk dat in deze omgeving de mensen een harder en armoediger leven leiden. Dat levert overigens wel gespierde mannen op….

De rest van de ochtend hebben we besteed aan een strandwandeling over een zwart kiezelstrand. Frank en ik zochten schelpen, Oliva en Senna speelden in de ruige zee. Heerlijk. ‘ s Middags lekker afkoelen in het grote zwembad, terwijl Fae haar middagdutje deed. Oliva kan nu echt goed duiken!

De dag daarna was het weer tijd voor een tourtje, een rit rond de punt van dit deel van Bali. Prachtige vergezichten. Twee waterpaleizen bezichtigd, waarbij Senna plons in het water viel…. Tussen de super grote vissen. Gelukkig zijn kleren in de zon snel droog.
Last but not least vond ik die nacht 4 grote kakkerlakken in onze verder best wel schone badkamer. BRRRRR. Frank moest me redddddden.

De volgende dag maakten we een prachtige tocht naar onze volgende bestemming in het binnenland van Bali: Munduk. Gelegen in bergachtig gebied met prachtige uitzichten. Ik was nog steeds zwaar gedrogeerd, maar alles ging goed. Zo goed dat we de volgende dag een lange wandeling maakten langs tropische kruiden, planten en vruchten, richting waterval. Frank loopt voor 2 met Fae op zijn rug. Wat Fae heel leuk vindt want ze ziet alles goed. Senna had vrienden gemaakt met de gids en liep hand in hand met hem, en Oliva en ik vormden weer de fotobrigade. Na de lange wandeling lekker even eten. Hoewel lekker? Er liep een made uit mijn salade….br br brrrrrrr. ‘s middags een workshop bij een bekende gamelan maker (soort van xylofoon van bamboe). Frank mocht het ook proberen en de meester was onder de indruk van Frank’s handvaardigheid. 1 van zijn gamelans is te bewonderen in het Tropenmuseum in Amsterdam. De vorige dag hadden we nog een dansles gezien van meiden en jongens die zich de balinese dans eigen wilden maken. Senna maakte vrienden met de jongens dansers en Oliva liep de rest van de dag te dansen met denkbeeldige sarongs. ‘ s Avonds lieten Frank en ik ons lekker verwennen met massage. Dit was een fijne plek om te zijn! Jammer dat we alweer weg moesten…..

Gelukkig dat ze dat koos, want ik lag de hele dag ziek in bed met koorts. De vorige dag hadden we een leuke dag in het Monkey Forest in het heel toeristische en niet zo spirituele Ubud. Erg brutale apen. En we maakten ‘s middags een mooie wandeling door de rijstvelden en langs riviertjes. Met de fotobrigade en tussenstop bij de organische boederij (Senna rook de koeien al van ver) deden we er 3 uur over. Oliva en Senna waren ook erg enthousiast na het gebruikelijke begin geklaag. Ik had het toen al warm koud warm koud, en dat bleek de volgende dag wel. Inmiddels heb ik doktersbezoek gehad en een bloedtest. Voel me wel al beter.

In Yogya hebben we het kanton bekeken en de plaatselijke dans door sierlijke dames gezien. Deze ‘ prinsessen’ maakten natuurlijk veel indruk. De sultan heeft het maar goed voor elkaar…;-)

Ietwat laat regelden wij onze vlucht naar Bali, en dus hadden we een avondvlucht van 1900 uur.

Dat gaf ons de mogelijkheid de vogeltjesmarkt in Yogya nog te bezoeken. Wat je daar te zien kreeg….. de dierenactivisten zouden het niet echt leuk vinden.

Het waren ook niet alleen vogels: van apen, naar mieren, naar hagedissen, naar katten, uilen, vissen, spinnen, noem het maar op. Oliva en Senna vonden het heel eng, en van die bakken vol met levende kakkerlakken werd ik ook niet erg blij…brrrrrrrr

Die avond 1900 uur was zo’n magisch moment voor de kids: in het donker loop je naar je vliegtuigtrap. WAUW!! Dat is wat anders dan een slurf.

Precies op de dag dat we de Borobudur bezochten had ik er last van. Weetje =De Borobudur is het grootste Boedhistische tempelcomplex ter wereld, en stamt uit de 9e eeuw. Volgens sommigen ook 1 van de 7 wereldwonderen, maar Wikipedia zegt van niet= Gelukkig is loperamide een paardenmiddel en dat hielp. Oliva en Senna waren erg onder de indruk van het ‘ paleis’. Fae steelde bij iedereen de show, maar ikzelf had de eer met 5 Indonesiers 1 voor 1 op de foto te mogen. Senna regelde dat onze gids zijn paraplu ook als parasol boven het hoofd van Senna hield. Oliva besteedde haar zakgeld bij de duizend en 1 stalletjes bij de parkeerplaats van de Borobudur aan 2 mooie waaiers. Het geheel was prachtig en ook heel erg toeristisch. Wij kwamen tot de conclusie Angkor What in Cambodja mooier te vinden, met name ook door zijn tropische ligging en het minder commercieel uitventen van een topattractie. Morgen Pramadan.

Jakarta is vooral erg druk, de moderniteit neemt hand over hand toe en een ritje naar het hollandse koloniale verleden is alleen de moeite waard om te kunnen zeggen dat je er geweest bent. In Cafe Batavia waanden we ons wel even in het koloniale verleden, en Oliva en Senna waren erg tevreden over de vissen en krabben in de aquariums.  Verder waren ze vooral erg blij met het zwembad van het hotel, en maakte Senna vrienden met onze Pakistaanse medehotelgenoten.

Vandaag een hele lange treinreis naar Yogyakarta, ook dat ging goed. Oliva is verslaafd aan de Ipod en Senna speelt spelletjes met ons en onze Indonesische buurman. De Indonesiers zijn erg voorkomend en aardig. Fae rommelt wat aan en valt gelukkig overal in slaap (behalve in haar bed in de avond).

Nu zitten we in ons super hotel Rumah Mertua bij te komen van de ‘ barre’  tocht. Bepaald niet bar overigens, want hoewel de trein van buiten half verroest was, zag het er binnen piekfijn uit, met een service (eten, drankjes en kleine hapjes) die in een vliegtuig niet misstaan.