Verre reizen met kinderen

Regelmatig hoor ik verhalen van mensen die wel ver willen reizen maar twijfelen. Wat is er nou eigenlijk zo leuk of juist niet zo leuk aan?

Wij vinden het heel leuk om in andere culturen te reizen en daar beroemde ‘sites’ te bekijken. Onze ervaring is dat de kinderen dat ook heel leuk vinden. De fantasie van kinderen maakt dat het al snel oude paleizen van prinsen zijn of oude huizen van God. Kinderen zijn bovendien heel flexibel en passen zich snel aan aan de manier van reizen en het wisselen van hotels. Ben je zelf relaxed dan zullen zij dat ook zijn. Hoe het gaat zal dus voor een groot deel van jezelf afhangen. En wat heel leuk is: in bijvoorbeeld Aziatische culturen zijn kinderen heel welkom en dus voel je je nooit ‘weggekeken’ in restaurants en dergelijke.

Wat is er dan minder leuk? Wij kwamen erachter dat reizen met een kruipende baby wel heel arbeidsintensief is. Kruipen kan niet en dat betekent tillen: in de rugdrager (dat gaat prima!) maar ook tijdens het eten (wat best lastig is). Kinderstoelen zijn er meestal niet! Dus het is makkelijker reizen met een iets ouder kindje, dat in ieder geval kan lopen (Senna ging met ons mee naar Cuba toen hij 1 jaar en een paar maanden was). Verder is het eten best lastig: veel kinderen zijn geen avontuurlijke eters en dus moet je moeite doen voldoende substantieel voedsel binnen te krijgen (plus vitaminepillen). Zo gaan wij vaak op zoek naar de plaatselijke ‘bakery’, op heel plaatsen op de wereld is er wel een verdwaalde Engelsman of Fransman die zo’n bakkerij is begonnen.

Ach ik realiseer me terdege dat reizen met een baby altijd arbeidsintensief is, want hoe gaat het met een baby op de camping (hhuh)?