About

Ik woon in Ypenburg met Frank, Oliva, Senna en Fae. Ik heb mijn eigen creatieve kindercoachpraktijk. Daarnaast besteed ik mijn vrije tijd aan poweryoga, vrienden, fotografie en lees ik graag een boek.

Verre reizen met kinderen

Regelmatig hoor ik verhalen van mensen die wel ver willen reizen maar twijfelen. Wat is er nou eigenlijk zo leuk of juist niet zo leuk aan?

Wij vinden het heel leuk om in andere culturen te reizen en daar beroemde ‘sites’ te bekijken. Onze ervaring is dat de kinderen dat ook heel leuk vinden. De fantasie van kinderen maakt dat het al snel oude paleizen van prinsen zijn of oude huizen van God. Kinderen zijn bovendien heel flexibel en passen zich snel aan aan de manier van reizen en het wisselen van hotels. Ben je zelf relaxed dan zullen zij dat ook zijn. Hoe het gaat zal dus voor een groot deel van jezelf afhangen. En wat heel leuk is: in bijvoorbeeld Aziatische culturen zijn kinderen heel welkom en dus voel je je nooit ‘weggekeken’ in restaurants en dergelijke.

Wat is er dan minder leuk? Wij kwamen erachter dat reizen met een kruipende baby wel heel arbeidsintensief is. Kruipen kan niet en dat betekent tillen: in de rugdrager (dat gaat prima!) maar ook tijdens het eten (wat best lastig is). Kinderstoelen zijn er meestal niet! Dus het is makkelijker reizen met een iets ouder kindje, dat in ieder geval kan lopen (Senna ging met ons mee naar Cuba toen hij 1 jaar en een paar maanden was). Verder is het eten best lastig: veel kinderen zijn geen avontuurlijke eters en dus moet je moeite doen voldoende substantieel voedsel binnen te krijgen (plus vitaminepillen). Zo gaan wij vaak op zoek naar de plaatselijke ‘bakery’, op heel plaatsen op de wereld is er wel een verdwaalde Engelsman of Fransman die zo’n bakkerij is begonnen.

Ach ik realiseer me terdege dat reizen met een baby altijd arbeidsintensief is, want hoe gaat het met een baby op de camping (hhuh)?

Weer thuis

We zijn weer thuis. De tuin is geheel overwoekerd, Senna kan verstoppertje spelen in het gras. Oliva is geheel blij met haar nieuwe Donald Duckjes en Fae kijkt verbaasd om zich heen: woonde ik hier?

We vlogen terug vanaf Denpasar, Bali via Bangkok naar Amsterdam. De 1e vlucht vertrok rond half 5, wat betekende dat we al om half 1 in de taxi zaten. De vlucht ging prima, behalve dan dat we in de 1e rij moesten zitten vanwege verplicht gebruik van een basinetje. Wij zitten liever niet op de 1e rij omdat daar de armleuningen niet omhoog kunnen. Dat beperkt de bewegingsruimte als de kinderen willen slapen. We gaven aan dat Fae niet meer in een basinetje past, maar nee het moest en zou. Eenmaal in het vliegtuig vertelde de stewardess dat Fae er inderdaad niet meer inpaste…. Tja.

Het was keten, tv kijken en spelletjes spelen op het schermpje in de stoel tot kwart over 8 ‘s avonds. Door het tijdsverschil was het echter pas kwart over 7 bij aankomst in Bangkok en onze volgende vlucht ging om half 12… Oei! Iedereen was al erg moe, en vooral Senna had het te kwaad.  Dit was niet zo’n beste overstap. We hebben niet veel gezien van het hypermoderne Bangkok international airport, behalve een hoek met comfortabele stoelen.

Rond 11 uur ‘s avonds konden we boarden (mensen met kinderen altijd eerst) en om half 12 viel iedereen gelukkig snel in slaap, zodat het resterende deel van de vlucht toch nog soepel verliep. Dit KLM toestel had geen schermpjes. Niet gemist omdat iedereen sliep. In Nederland stond oma Anneke ons op te wachten voor het laatste stukje per auto naar huis. Dat was fijn!

De eerste was zit inmiddels in de machine, alle koffers zijn al leeg en de kinderen liggen doodmoe op bed. Dat was Indonesie! Foto’s volgen later. De internetverbindingen in Indonesie waren niet snel. Ik heb me maar niet gewaagd aan uploaden.

Verjaardag

Mijn laatste bericht houd ik kort want het is mijn verjaardag. Tijd voor een lekker wijntje dus!

Wij zitten inmiddels al enkele dagen in de badplaats Sanur in een leuk klein hotel Baliberg Villa. Elke dag vertrekken we na het ontbijt naar het strand. Leuk, er is van alles te zien, en toch niet te druk. Lekker rustige zee en goede eettentjes aan het strand. Elke dag eten we prawn. Heerlijk! Na de lunch terug voor het middagslaapje van Fae. Oliva en Senna liggen dan in het zwembad. Oliva leert snorkelen van Frank en is ‘s avonds helemaal uitgeput.

Hiervoor zaten we hotel Lumbung Damuh in Karangasum. Het is prachtig gelegen, direct aan zee. ‘s Nachts hoor je het bulderen van de zee die er met heftige golven tegen het strand slaat. In dit hotel ben je als het ware kind aan huis bij Tania (van oorsprong Nederlandse), haar man, kinderen en huisdieren. Je bewoont een traditionele Balinese ‘ bungalow’. De sfeer was prettig, alleen het was wel heel erg backpackers niveau (niet echt schoon bijvoorbeeld, een beetje verlopen in vergelijking met de foto’s op de website) en niet echt handig met kinderen. Ik kreeg bijna last van heimwee… Oliva en Senna vonden het heel avontuurlijk…! Vooral als je ‘s nachts naar de wc gaat en daar kikkers rond ziet springen. En heerlijk verstoppertje kan spelen in de tuin met de kinderen van Tania. Oliva en Senna weten zich al best een beetje verstaanbaar te maken in het engels.

Vandaag de laatste shopping gedaan: we hebben prachtige wajang poppen gekocht. Gisteren had ik mooie sieraden uitgezocht voor mijn verjaardag. Morgen vliegen we terug naar Nederland en is het tropische paradijs weer voorbij…  Oliva en Senna verlangen inmiddels erg naar huis!

Amed

De volgende dag ging de reis langs de kust naar Amed, in het oosten van Bali. Oliva en Senna delen in de auto een oordopje van de Ipod en Fae zit bij mij op schoot en valt meestal in slaap. Onderweg een grote supermarkt aangedaan voor het broodnodige bruinbrood, hagelslag, koekjes en fruit. De mini markets zijn hier in Indonesie niet goed voorzien, ze verkopen allemaal hetzelfde en dan ook dingen die de kids niet lekker vinden. Jammer is ook dat ze zelf blijkbaar vaak onrijp fruit eten?? Senna zijn favoriet is mangojuice, maar van niet rijpe mango vindt ie het niet te drinken. En gelijk heeft hij, alleen jammer van die broodnodige vitaminen die hij dan mist. Voor Fae hebben we een soort baby astronautenvoedsel gevonden in de supermarkt. De eerste dagen werkte ze dit in sneltrein vaart weg, alleen later bliefde ze er geen hap meer van. En dus hebben we ons bezondigd aan patat voor Fae, witte rijst (zet niet echt zoden aan de dijk), mango juice en restjes spaghetti bolognaise. Ook het bruine brood kon Fae’ s goedkeuring niet meer krijgen. Oftewel het eten blijft een beetje problematisch…. Gelukkig werkt de borstvoeding nog.

In Amed kwamen we aan bij een eco-hotel aan het strand. Door de vulkaanuitbarsting van 1963 is de omgeving rotsachtig zwart en erg kaal. Weer een heel andere ervaring na groene rijstvelden en ‘ jungle’. De volgende dag waren Senna en ik vroeg wakker en hebben we om half 7 het binnenhalen van de vis (makreel) bekeken op het strand. De visoogst vond ik nogal mager voor een nacht vissen. Hard werken voor weinig. Het is duidelijk dat in deze omgeving de mensen een harder en armoediger leven leiden. Dat levert overigens wel gespierde mannen op….

De rest van de ochtend hebben we besteed aan een strandwandeling over een zwart kiezelstrand. Frank en ik zochten schelpen, Oliva en Senna speelden in de ruige zee. Heerlijk. ‘ s Middags lekker afkoelen in het grote zwembad, terwijl Fae haar middagdutje deed. Oliva kan nu echt goed duiken!

De dag daarna was het weer tijd voor een tourtje, een rit rond de punt van dit deel van Bali. Prachtige vergezichten. Twee waterpaleizen bezichtigd, waarbij Senna plons in het water viel…. Tussen de super grote vissen. Gelukkig zijn kleren in de zon snel droog.
Last but not least vond ik die nacht 4 grote kakkerlakken in onze verder best wel schone badkamer. BRRRRR. Frank moest me redddddden.

Paracetemolletjes helpen

De volgende dag hadden we een trip gepland naar een koffieplantage. Daar zouden we overnachten in een homestay. Eigenlijk zagen we dat al niet echt zitten met Fae. Want Fae is gaan kruipen op vakantie en staat inmiddels ook tegen alle randjes aan alsof het een lieve lust is. Heel leuk voor haar en heel bewerkelijk voor ons, vooral omdat ze alles op haar weg in haar mond steekt. En dat kan natuurlijk niet in deze contreien….
Daarbij kwam dat ik nog ziek was en dus hebben we geprobeerd een ander hotel in Ubud te vinden. Ons hotel zat vol, en bijna alle andere hotels ook. Ubud is net de Costa del Sol!!! Gelukkig bleek een top end hotel (term uit de Lonely Planet voor duur hotel) een kamer vrij te hebben. Die was prachtig gelegen aan de rivier. Het leek wel alsof je in een luxe kamer in het tropisch regenwoud logeerde! ‘s Avonds zat er een gekko boven ons hoofd op ons terrasje. Senna had al slangen gespot, een salamander gered, en kikkers betrapt. Met de zware paracetamol van de dokter, anti-misselijksheidspillen en hoestdrank had ik weer zin om wat te eten in ons luxe resort.

De volgende dag maakten we een prachtige tocht naar onze volgende bestemming in het binnenland van Bali: Munduk. Gelegen in bergachtig gebied met prachtige uitzichten. Ik was nog steeds zwaar gedrogeerd, maar alles ging goed. Zo goed dat we de volgende dag een lange wandeling maakten langs tropische kruiden, planten en vruchten, richting waterval. Frank loopt voor 2 met Fae op zijn rug. Wat Fae heel leuk vindt want ze ziet alles goed. Senna had vrienden gemaakt met de gids en liep hand in hand met hem, en Oliva en ik vormden weer de fotobrigade. Na de lange wandeling lekker even eten. Hoewel lekker? Er liep een made uit mijn salade….br br brrrrrrr. ‘s middags een workshop bij een bekende gamelan maker (soort van xylofoon van bamboe). Frank mocht het ook proberen en de meester was onder de indruk van Frank’s handvaardigheid. 1 van zijn gamelans is te bewonderen in het Tropenmuseum in Amsterdam. De vorige dag hadden we nog een dansles gezien van meiden en jongens die zich de balinese dans eigen wilden maken. Senna maakte vrienden met de jongens dansers en Oliva liep de rest van de dag te dansen met denkbeeldige sarongs. ‘ s Avonds lieten Frank en ik ons lekker verwennen met massage. Dit was een fijne plek om te zijn! Jammer dat we alweer weg moesten…..

Verjaardag

Eergisteren vierde Oliva haar verjaardag. We hadden een keuzepakket gemaakt: naar een dansvoorstelling, naar het bird park, een workshop dansen of creatiefs of de hele dag bij het zwembad. En het werd?
Juist: de hele dag bij het zwembad! Slingers en balonnen opgehangen, badpak aan, Pinkeltje boek mee en feesten maar in en rond het zwembad! We hadden plaatselijk een hele mooie jurk gekocht, en die ging ‘s avonds aan bij het diner.

Gelukkig dat ze dat koos, want ik lag de hele dag ziek in bed met koorts. De vorige dag hadden we een leuke dag in het Monkey Forest in het heel toeristische en niet zo spirituele Ubud. Erg brutale apen. En we maakten ‘s middags een mooie wandeling door de rijstvelden en langs riviertjes. Met de fotobrigade en tussenstop bij de organische boederij (Senna rook de koeien al van ver) deden we er 3 uur over. Oliva en Senna waren ook erg enthousiast na het gebruikelijke begin geklaag. Ik had het toen al warm koud warm koud, en dat bleek de volgende dag wel. Inmiddels heb ik doktersbezoek gehad en een bloedtest. Voel me wel al beter.

Pramadan, kanton en vogeltjesmarkt

In Yogya is zoveel te doen dat we bijna niet kunnen kiezen. Gelukkig lag site 2 al vast: Pramadan tempels. Deze tempels zijn of reeds weer herbouwd of liggen nog in brokstukken bijeen. Wat een werk om dit aardbeving bestendig in elkaar te puzzelen. Want een puzzel is het: dat werd ons wel duidelijk. Het was heel wat rustiger dan bij de Borobudur en dus meer gelegenheid voor het nemen van foto’s door het fototeam Oliva en Krista.

In Yogya hebben we het kanton bekeken en de plaatselijke dans door sierlijke dames gezien. Deze ‘ prinsessen’ maakten natuurlijk veel indruk. De sultan heeft het maar goed voor elkaar…;-)

Ietwat laat regelden wij onze vlucht naar Bali, en dus hadden we een avondvlucht van 1900 uur.

Dat gaf ons de mogelijkheid de vogeltjesmarkt in Yogya nog te bezoeken. Wat je daar te zien kreeg….. de dierenactivisten zouden het niet echt leuk vinden.

Het waren ook niet alleen vogels: van apen, naar mieren, naar hagedissen, naar katten, uilen, vissen, spinnen, noem het maar op. Oliva en Senna vonden het heel eng, en van die bakken vol met levende kakkerlakken werd ik ook niet erg blij…brrrrrrrr

Die avond 1900 uur was zo’n magisch moment voor de kids: in het donker loop je naar je vliegtuigtrap. WAUW!! Dat is wat anders dan een slurf.

Reizerigersziekte

En helaas voor mij, het is nu al aangebroken: veelvuldig toiletbezoek… Ik heb niet eens gebruik gemaakt van de superservice met eten in de trein. Oliva geeft het via via cafe in Yogya de schuld, ze verkopen er van alles, inclusief croque monsieur, maar daarna kun je door naar het toilet…

Precies op de dag dat we de Borobudur bezochten had ik er last van. Weetje =De Borobudur is het grootste Boedhistische tempelcomplex ter wereld, en stamt uit de 9e eeuw. Volgens sommigen ook 1 van de 7 wereldwonderen, maar Wikipedia zegt van niet= Gelukkig is loperamide een paardenmiddel en dat hielp. Oliva en Senna waren erg onder de indruk van het ‘ paleis’. Fae steelde bij iedereen de show, maar ikzelf had de eer met 5 Indonesiers 1 voor 1 op de foto te mogen. Senna regelde dat onze gids zijn paraplu ook als parasol boven het hoofd van Senna hield. Oliva besteedde haar zakgeld bij de duizend en 1 stalletjes bij de parkeerplaats van de Borobudur aan 2 mooie waaiers. Het geheel was prachtig en ook heel erg toeristisch. Wij kwamen tot de conclusie Angkor What in Cambodja mooier te vinden, met name ook door zijn tropische ligging en het minder commercieel uitventen van een topattractie. Morgen Pramadan.

De vlucht

De vlucht naar Indonesie was: 15 uur vliegen. Geen sinecure met 3 kinderen, maar het ging heel erg aardig: iedereen heeft na het avondeten geslapen en verder filmpjes gekeken op de gloednieuwe schermpjes van KLM. De vlucht zal bomvol, geen stoeltje over, maar ook Fae hield zich prima. In KL moesten we er even uit en dat gaf de gelegenheid om de benen te strekken (rennen en stuiterballen voor Oliva en Senna en kruipen/tijgeren voor Fae). Eenmaal in Jakarta snel ingecheckt in ons hotel (Cemara hotel), maaltje gegeten en slapen maar. Het was een mooie doch wat donkere kamer met dus als voordeel dat we tot half 10 uitsliepen.

Jakarta is vooral erg druk, de moderniteit neemt hand over hand toe en een ritje naar het hollandse koloniale verleden is alleen de moeite waard om te kunnen zeggen dat je er geweest bent. In Cafe Batavia waanden we ons wel even in het koloniale verleden, en Oliva en Senna waren erg tevreden over de vissen en krabben in de aquariums.  Verder waren ze vooral erg blij met het zwembad van het hotel, en maakte Senna vrienden met onze Pakistaanse medehotelgenoten.

Vandaag een hele lange treinreis naar Yogyakarta, ook dat ging goed. Oliva is verslaafd aan de Ipod en Senna speelt spelletjes met ons en onze Indonesische buurman. De Indonesiers zijn erg voorkomend en aardig. Fae rommelt wat aan en valt gelukkig overal in slaap (behalve in haar bed in de avond).

Nu zitten we in ons super hotel Rumah Mertua bij te komen van de ‘ barre’  tocht. Bepaald niet bar overigens, want hoewel de trein van buiten half verroest was, zag het er binnen piekfijn uit, met een service (eten, drankjes en kleine hapjes) die in een vliegtuig niet misstaan.